Héctor Bonilla fot. Instagram

Zmarł meksykański aktor Héctor Bonilla


Świat telewizji okrył się żałobą po śmierci Héctora Bonilli po żmudnej walce z rakiem. Miał 83 lata


telenoweli, takich jak Cartas sin destino i La gata, odszedł z tego świata, pozostawiając niezatarte dziedzictwo.

Wiadomość została potwierdzona w oświadczeniu opublikowanym przez jego rodzinę. 

„Informujemy, że w dniu dzisiejszym, 25 listopada 2022 roku, po czterech latach walki z chorobą nowotworową, zmarł nasz ukochany Mąż, Ojciec, Dziadek, Partner i Wzór Życia . Zmarł w domu, w spokoju, bez bólu i w otoczeniu najbliższego otoczenia” – czytamy w notatce. 

„Jesteśmy świadomi, że Hector pozostawił niezmierzoną spuściznę i wiele serc będzie opłakiwać jego stratę” – kontynuuje. 

Jego rodzina wspomina też, że pomimo nieskończonego smutku, który ich ogarnia, ze spokojem żegnają człowieka, który żył pełnią życia. 

Zgodnie z oczekiwaniami na kondolencje od jego fanów i współpracowników nie trzeba było długo czekać. 

„Niech Bóg przyjmie Cię do swojego królestwa i spoczywa w pokoju”, „Ściskam Cię z daleka i dużo siły w tym czasie”, „Gdziekolwiek jesteś, wiem, że jesteś lepszy”, to kilka wiadomości.




Bonilla jest uważany za jednego z najważniejszych reżyserów i ów meksykańskiego kina i teatru. W kinie zadebiutował w 1962 roku filmem Jóvenes y bellas, a w 1967 w telewizji telenowelą La casa de las fieras.

Jego główne role w Rojo…  El bulto wyniosły jego twórczość na arenę międzynarodową. Brał udział w ponad 35 produkcjach telewizyjnych i zagrał w ponad 80 sztukach teatralnych


Kim był Hektor Bonilla?

Héctor Bonilla urodził się 14 marca 1939 roku w Tetela de Ocampo, Puebla, jako najmłodszy syn w rodzinie sześciorga rodzeństwa, które urodziło się w Mexico City. 

W wieku zaledwie 15 lat Héctor odkrył zamiłowanie do aktorstwa po tym, jak nauczyciel literatury zaproponował mu możliwość występu na scenie w latach licealnych, zdając sobie sprawę, że ma zdolność rozśmieszania publiczności. 

W trakcie nauki w szkole średniej zdecydował się wstąpić do Teatru Uniwersyteckiego, jednak dopiero na Uniwersytecie zdecydował się na inny kierunek niż jego rodzice, wstępując na studia do Narodowego Instytutu Sztuk Pięknych i Literatury (INBAL), ponieważ jego ojciec był lekarzem homeopatycznym, a matka była pedagogiem.

Oprócz zamiłowania do aktorstwa, Héctor Bonilla lubił uprawiać sport do tego stopnia, że ​​był członkiem drużyny Futbolu Amerykańskiego z Pumami, jednak ze względu na duże ryzyko kontuzji przy tego typu sporcie zdecydował się na odpuszczenie tego.


Jego występ w kinie 

Po wysiłku i poświęceniu, Héctor Bonilla miał swój pierwszy udział w świecie kina w roku 1962, debiutując w filmie „Jóvenes y Bellas”.

Wiele lat później, w 1969 roku, ożenił się po raz pierwszy z aktorką, Socorro Bonilla , z którą założył rodzinę, mając dwójkę pierwszych dzieci, Leonor i Sergio. Miłość między nimi nie trwała długo, ponieważ po 9 latach małżeństwa postanowili się rozstać. 

Później Héctor ożenił się ponownie z inną aktorką, Sofíą Álvarez, kobietą, z którą był do końca życia.

Kontrowersje wokół jego pierwszego aktu 

W wieku 35 lat Bonilla brał udział w filmie „El cumpleaños del perro”, w którym na prośbę reżysera filmu wystąpiła nago, co spowodowało niedogodności w National Actors Association. Ostatecznie, po kontrowersjach, ta scena nie została pokazana.

Rojo amanecer / Czerwony świt, odnoszący sukcesy meksykański  

Jednym z jego wielkich sukcesów w świecie kina był Rojo Amanecer, w którym nie tylko zagrał, ale także wyreżyserował i sfinansował, co czyni go jednym z najważniejszych filmów w kinie meksykańskim. 

Ten film przedstawia wydarzenia, które miały miejsce 2 października 1968 roku, w dniu masakry w Tlatelolco. 

Ważne dubbingi

Oprócz udziału w kilku filmach i sztukach teatralnych, Héctor Bonilla wykonał także dubbing w filmach dla dzieci, takich jak Ratatouille (2007), Księga dżungli (2016), Coco (2017) oraz Ana i Bruno (2018).

Najlepsze występy

Do najwybitniejszych filmów z udziałem Héctora Bonilli należą: Patsy mi amor (1968), Los hijos de Sánchez (1978), Meridiano 100 (1970), Matinée (1976), María de mi corazón (1980), Rojo amanecer (1989), Serpientes y Escaleras (1991) La leyenda de una máscara (1989) i Ámbar (1992).

Udostępnij

Zostaw odpowiedź